Kokkerellen in je ondergoed

Als ik bij mijn moeder in de keuken sta, halen we vaak oude herinneringen op, zoals die van de krokante kip uit de oven. Als klein meisje stond ik dan verwonderd door de ruit van de oven te kijken hoe die met een spies doorboorde kip alsmaar ronddraaide onder de grill. Druipend van het vet, totdat haar vel tot een bruin krokant laagje was verworden. Ik vertel haar namelijk dat ik ben overgegaan tot de aankoop van een geslachte Polderhoen. 

Lekker, maar geen idee wat ik met het overgebleven karkas aan moet.Bouillon maken, is haar advies. Ze tovert een van de vele kookboeken, die haar keukenkastje rijk is, tevoorschijn. Een boek uit 1975. Ze kookt er nog regelmatig uit. In de kantlijn zijn haar eigen wijsheden door de jaren heen met potlood toegevoegd. Recepturen in serieuze taal vertellen de lezer hoe ze een buffet moeten bereiden om daar vooral gezamenlijk van te genieten. Ik blader meteen door naar de foto’s die de gerechten van toen met de typisch jaren-zeventig-kleuren en -licht verbeelden. Overvloedig gedekte tafels die grenzen aan het bourgondische. ‘Die kleuren!’ roep ik verwonderd uit. 

Wat is daar veel in veranderd. Zoveel bruin en oranje, typisch van toen. Zeker als ik het boek ernaast houd dat ik onlangs van een vriendin voor mijn verjaardag kreeg. Powerfood en een vrolijke jongedame prijken op de voorkant. Bij het bladeren kom ik frisse foto’s van gezond en lekker eten tegen, afgewisseld met beelden van dezelfde, dit keer in ondergoed gehulde, jongedame. Maar er valt me nog een verschil op. Waar het in het veertig jaar oude kookboek draait om het gezamenlijke maal en om plezierig eten, gaat het in het nieuwe boek om lifestyle, gezond eten en vooral om lief zijn voor jezelf. Hoe ik bouillon moet trekken van een kipkarkas tref ik er niet in aan. Wel hoe ik verantwoorde popcorn kan maken of een snackreep van raw food. Een karkas op ouderwetse wijze laten trekken tot een krachtig bouillon, laat zich op het eerste gezicht wellicht ook niet lenen voor modern kokkerellen in je ondergoed. Maar wie weet, is dat wel hartstikke leuk.